«عبقاتالانوار»؛ احیای یک میراث تمدنی و بازتعریف امامتپژوهی در عصر معاصر
یادداشت مرجع | ویژهنامه علمی ـ رسانهای
انتخاب کتاب سترگ «عبقاتالانوار» اثر ماندگار علامه میر حامد حسین موسوی لکهنوی بهعنوان برگزیده کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، صرفاً یک موفقیت انتشاراتی یا تقدیر نمادین از یک اثر کهن نیست؛ بلکه نشانهای روشن از بازگشت آگاهانه جامعه علمی به یکی از عمیقترین و جریانسازترین متون امامتپژوهی شیعه است. متنی که در متن تحولات فکری جهان اسلام شکل گرفته و امروز، پس از احیایی علمی و روشمند، بار دیگر به صحنه گفتوگوی علمی معاصر بازگشته است.
این یادداشت میکوشد با نگاهی تحلیلی و رسانهای، جایگاه عبقاتالانوار را در تاریخ اندیشه شیعی، اهمیت مدرسه کلامی ـ فقهی لکهنو، نقش بیبدیل علامه میر حامد حسین و ابعاد پروژه احیای این اثر سترگ را بررسی کند و در نهایت، افقهای پیشروی این میراث علمی را ترسیم نماید.
مدرسه لکهنو؛ نقطه عطف امامتپژوهی در دوران معاصر
دانش امامت، همچون دیگر علوم اسلامی، تاریخی پر فراز و نشیب را پشت سر گذاشته است. در این مسیر، دورههایی وجود دارد که بهواسطه ظهور شخصیتها و آثار خاص، جهشی کیفی در روش و محتوا پدید آمده است. یکی از درخشانترین این دورهها، بیتردید به مدرسه کلامی ـ فقهی لکهنو در شمال هند بازمیگردد.
این مدرسه به همت عالم برجسته شیعی، مرحوم سید دلدارعلی غفرانمآب، پایهگذاری شد؛ شخصیتی که با تربیت شاگردانی توانمند، زمینه شکلگیری جریانی نو در امامتپژوهی را فراهم ساخت. شاگردان این مدرسه، با مواجهه مستقیم با شبهات و نقدهای گسترده علیه تشیع، بهویژه در شبهقاره هند، توانستند آثاری تولید کنند که نهتنها پاسخگوی چالشهای زمانه خود بود، بلکه بسیاری از آثار پیشین را پشت سر گذاشت و مبنای تحقیقات بعدی قرار گرفت.
مدرسه لکهنو از این جهت اهمیت دارد که امامت را نه صرفاً بهعنوان یک باور اعتقادی، بلکه بهمثابه یک مسئله علمی ـ تاریخی و قابل بررسی روشمند، مورد مطالعه قرار داد. همین رویکرد بود که زمینه تولد اثری چون عبقاتالانوار را فراهم کرد.
علامه میر حامد حسین؛ چهره جامعالاطراف یک سنت علمی
در میان چهرههای برجسته مدرسه لکهنو، نام علامه میر حامد حسین موسوی لکهنوی جایگاهی ممتاز دارد. او عالمی جامعالاطراف بود که در فقه و اصول، کلام، تاریخ، تفسیر قرآن و ادبیات عرب و فارسی تبحری چشمگیر داشت. با این حال، نام او بیش از هر چیز با کتاب عظیم عبقاتالانوار پیوند خورده است.
علامه میر حامد حسین تنها صاحب یک اثر نبود. افزون بر عبقاتالانوار، آثار فقهی متعددی از او بهجا مانده و کتاب مهم «استقصاء الافهام» از دیگر تألیفات برجسته اوست که در نقد کتاب «منتهی الکلام» نوشته شده است. همچنین آثار علمی پدر ایشان و برخی دیگر از اعضای این خاندان علمی، بخشی از میراث فکری مدرسه لکهنو را تشکیل میدهد که امروز مورد توجه دوباره قرار گرفته است.
با این همه، عبقاتالانوار را باید نقطه اوج این سنت علمی دانست؛ اثری که هم عصاره تلاشهای پیشین است و هم افقی تازه برای آینده میگشاید.
عبقاتالانوار؛ از ردیه کلامی تا دایرهالمعارف امامت
عبقاتالانوار در اصل پاسخی نقادانه به کتاب «تحفه اثنیعشریه» اثر شاه عبدالعزیز دهلوی است؛ کتابی که در آن، نقدهای گستردهای بر تشیع و بهویژه مسئله امامت وارد شده بود. علامه میر حامد حسین، فصل مربوط به امامت در این اثر را دستمایه تألیف عبقاتالانوار قرار داد، اما در عمل، فراتر از یک ردیه صرف حرکت کرد.
او با تتبعی کمنظیر، به بازخوانی تاریخ اندیشه امامت پرداخت، آرای متکلمان و محدثان پیشین را گردآوری کرد و با نگاهی نقادانه، آنها را تحلیل و تکمیل نمود. ارجاع مستقیم به حدود ۱۲۰۰ منبع از آثار شیعه و اهل سنت، عبقاتالانوار را به یکی از جامعترین آثار امامتی تبدیل کرده است.
ویژگی برجسته دیگر این اثر، تمرکز ویژه بر میراث حدیثی اهل سنت در اثبات امامت است. در فضایی که جریانهای حدیثگرا، بهویژه در میان اهل سنت، نقش پررنگی داشتهاند، علامه میر حامد حسین با هوشمندی علمی، سرمایه اصلی خود را بر بررسی دقیق احادیث امامت قرار داد و همه ابعاد سندی، متنی، تاریخی و ادبی آنها را کاوید.
از حیث روششناسی نیز عبقاتالانوار اثری پیشرو است. نظم منطقی مباحث، دقت در اعتبارسنجی منابع، توجه به قرائن تاریخی و ادبی و پرهیز از استدلالهای خطابی، الگویی را پدید آورد که بعدها مورد تبعیت بسیاری از امامتپژوهان قرار گرفت.
ضرورت احیای عبقاتالانوار؛ از هشدار تاریخی تا اقدام نهادی
با وجود جایگاه بیبدیل عبقاتالانوار، این اثر در طول دههها با مشکلات جدی مواجه بود. بخشی از کتاب در زمان حیات مؤلف بهصورت چاپ سنگی منتشر شد، بخشهایی پس از وفات ایشان و با تنظیم فرزندشان، علامه سید ناصر حسین، به چاپ رسید و قسمتهای قابلتوجهی نیز بهصورت دستنویس باقی ماند.
همین پراکندگی نسخهها و ناهمگونی چاپها، خطر فراموشی یا تحریف تدریجی این اثر را در پی داشت. این مسئله تا آنجا جدی بود که امام خمینی(ره) در کتاب «کشفالاسرار» با صراحت نسبت به مهجور ماندن عبقاتالانوار هشدار دادند و آن را «حجت بزرگ شیعه» خواندند که باید احیا شود.
تلاشهایی در دهههای گذشته برای تصحیح و بازنشر عبقاتالانوار صورت گرفت، اما این اقدامات غالباً پراکنده و ناتمام ماند تا آنکه بنیاد بینالمللی امامت با نگاهی نهادی و بلندمدت، مسئولیت احیای علمی این اثر را بر عهده گرفت.
احیای علمی عبقاتالانوار؛ یک پروژه تمدنی
پروژه احیای عبقاتالانوار که توسط گروه احیای آثار پژوهشکده امامت بنیاد بینالمللی امامت انجام شده، صرفاً یک بازچاپ فنی نیست، بلکه نمونهای کمنظیر از احیای علمی متون کلاسیک است. این پروژه با نسخهپژوهی گسترده آغاز شد و همه نسخهها، دستخطها و یادداشتهای مؤلف و خاندان ایشان از نقاط مختلف گردآوری و مقابله شد.
در مرحله بعد، روششناسی دقیقی برای تصحیح متن تدوین و محققانی متخصص برای این کار تربیت شدند؛ چرا که ادبیات عبقاتالانوار، فارسیِ آمیخته با عربی و مملو از ظرایف ادبی و اصطلاحات تخصصی است. نتیجه این تلاش، ارائه متنی منقح، مستند و جامع است که در قالب مجموعهای حدود ۳۵ جلدی منتشر میشود.
شناسایی و معرفی منابع ارجاعی مؤلف، ذکر نسخهبدلها، تخریج دقیق احادیث، صفحهآرایی علمی و چاپ منقح، از دیگر ویژگیهای این احیاست؛ ویژگیهایی که عبقاتالانوار را بار دیگر بهعنوان مرجع اصلی امامتپژوهی مطرح میکند.
عبقاتالانوار و آینده امامتپژوهی
احیای عبقاتالانوار پایان راه نیست. این اثر، زیرساختی است برای حرکتهای آینده در عرصه امامتپژوهی. عرضه محتوای عبقات با زبان امروز در قالب آثاری فشردهتر، استخراج روششناسی علامه میر حامد حسین در حوزههایی چون اعتبارسنجی، فقهالحدیث، تاریخ و ادبیات، تکمیل پروژه ناتمام مؤلف با بررسی دیگر احادیث امامت و توجه جدیتر به آیات قرآنی مربوط به امامت، از جمله گامهایی است که در امتداد این مسیر تعریف شده است.
در کنار این اقدامات، بهرهگیری از روشهای نوین علوم انسانی و اسلامی میتواند عبقاتالانوار را به متنی زنده و اثرگذار برای نسل جدید پژوهشگران تبدیل کند؛ متنی که نه در موزه تاریخ، بلکه در متن گفتوگوهای علمی معاصر حضور دارد.
جمعبندی
انتخاب عبقاتالانوار بهعنوان برگزیده کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، تأکیدی دوباره بر اهمیت پیوند میان میراث علمی گذشته و نیازهای فکری امروز است. این اثر، هم گواهی بر عظمت یک سنت علمی ریشهدار است و هم دعوتی به ادامه راه؛ راهی که با غیرت علمی، دقت روشمند و نگاه تمدنی علامه میر حامد حسین آغاز شد و امروز، با احیای علمی این میراث، افقهای تازهای پیشروی امامتپژوهی گشوده است.
